Dames en heren, koeken en peren,

Mevrouw H.E. de Boer en Mevrouw M. de Boer zijn gearriveerd in Seoul. Alles ging heel voorspoedig en ik was er zelfs 3/4 uur eerder dan verwacht. Mijn excuses voor mijn lammigheid blogtechnisch gezien. Maar, alle ledematen zitten er nog aan, ook mijn hoofd is er nog, en het lijkt allemaal wonderwel te functioneren. De heimwee zit er wel een beetje in links en rechts (met een klein dieptepuntje toen mijn meneer huiswaarts vertrok) maar hey, over reizen is ook niet lelijk enwe zijn al weer bijna thuis. Terugdenkend aan het begin en waar we nu zijn, zijn er echt massa's vette dingen gebeurd, dus daar kan ik tevreden over zijn!

Gister nog, landde ik op Busan (tussenstop van Tokyo Narita naar Seoul) om 'aangevallen' te worden door 60 nieuwsgierig schoolmeisjes die hun Engels wilde leren. Gelukkig hebben de schooluniformen wel rokjes tot over de knie, want die rokjes boven de knie in Japan die almaar korter worden naarmate het meisje ouder wordt zijn ook geen gezicht (nou ja, daar zijn de meningen dan over verdeeld). Maar goed, ik zat daar rustig op een bankje wezenloos voor me uit te staren, toen ik opeens een 'Hello' hoorde. Twee meisjes waren, per ongeluk ahum, naast me komen zitten om eens een gezellig en diepgaand gesprekje aan te knopen. En waar een schoolmeisje Engels durft te praten, volgden er meer, dus binnen no time stond er een complete school naar me te zwaaien, hun vingers op te steken om om beurten en vraag te mogen stellen, en te gapen. Iederen was wel heel lief en de meisjes echt heel schattig ('you are my friend', 'I love you') dus ik vond het een mooi welkomstcommite.

Ik dnek dat ik maar wat randomn dingen opschrijf. O ja, nog zo'n gek dingetje. In Osaka (Japan) stonden Jeroen en ik te zoeken naar ons hotel. Terwijl we op de kaart stonden te turen, kwam er een wat hinkende oudere Japanner op ons af. Op zijn buik leek hij een soort vochtophoping te hebben, maar bovenal bleek hij verrassend goed Duits te spreken. Gelukkig had Jeroen zijn oranje Nederlandselftal T-shirt aan, waardoor de beste man dacht dat de Nederlanders Duitsers waren. Nadat hij met ons was meegelopen naar het hotel, werden we utigezwaaid met een 'Heil Hitler' en het bijpassende handgebaar.... Aangekomen in ons hotel waar een beetje een vieizig mannetje achter de balie zat, bleken we uitzicht te hebben op een flatgebouw waar een achtbaan omheen zat.

Inhet zuiden we een vulkiaan gaan bewonderen. Wij dachten zelf datwe naar Mt Aso gingen, wat ongeveer 200km verderop ligt, maar we gingen dus blijkbaar ergens anders heen. Ook goed hoor! Het was een heel mooie vulkaan maar wel de verkeerde...

Een andere keer kwamen we terecht in een Ryokan, een traditioneel Japans hotel.. Zo'n hotel heeft in huis hete baden, en het is er vrij strikt. Het leek van de buitenkant allemaal nogal suf en ook voor vegetarisch eten moest extra betaald worden, dus we baalden wel een beetje. Toen het vegetarische eten dan ook verre van vegetarisch bleek te zijn, baalden we echt heel erg... Japanse spelletjes snapten we niet helemaal en in het honkbal bordspel (honkbal bordspel? Ja, honkbal bordspel!) bleken we niet erg goed te zijn... Opeens kwamen we een groep Amerikanen tegen die een wild feest hadden en die we mochten joinen. Dat was echt super gezellig, compleet met kampvuur!

Een andere keer wilden we naar een concert. We hadden lang gezocht om iets vets te vinden, maar handen dan ook echt iets heeel vets gevonden. Helemaal ons ding met mooie visuele kunst. We hebben uren naar de concertzaal gezocht (waar we eigenlijk al langs gelopen waren achteraf), de Liquid Room, of op z'n Japans 'Likwidi roemi'. Toen we aankwamen, bleek het concert uitverkocht... Erg teleurgesteld, zijn we toen flyers gaan verzamelen en naar een andere concertzaal gegaan. We hebben kaartjes gekocht van iets waarvan we niet wisten wat het was, maar het plaatje zag er leuk uit. Het bleek een blokfluit kwartet te zijn, met een heel rare fluit. We stonden twee uur, en het ging eigenlijk echt niet meer omdat het zo heet was... De muziek was mooi, maar geweldig, nee... Het concert kostte 30 euro en we baalden. Maar toen, na de pauze, uit het niets, kwam er opeens een enorme blaasband (25 man) opzetten compleet met entertainers, dansers en zangers. Het was herrie en feest, het was helemaal geweldig!!!!

Maar, er zijn ook veel dagen geweest dat we dingen misten. We misten onder andere: de vismarkt, traditioneel Japans poppenspel etc. Dingen vinden in een land waar je de taal niet spreekt blijft een ding, en van lekker eten ben je ook niet altijd verzekerd. Gelukkig hebben we handen en voeten, taalgidsen, glimlachen, buttons met vrienden waar iedereen heel vrolijk van wordt, en andere hanidgheden!

Ik hoop dat ik jullie zo weer een beetje een indruk van het reizen heb gegeven. Nu Korea uitchecken, lekker met mijn bloedeiigen zussie!!! Ondertussen hoop ik heel hard dat het jullie goed gaat!!!!

Heel dikke knuffels, ook van Hes,

Miriam