Hee lieve mensen,

Allereerst, ontzettend bedankt voor jullie reacties! Hoei, ik word er echt helemaal blij van van binnen en dan moet ik aan jullie denken, wat natuurlijk leuk is, want dat zijn jullie nou eenmaal! Hebbern jullie een fijne koninginnenach en dag en bevrijdingsdag gehad? Ik hoop dat jullie het goed naar jullie zin hebben gehad en dat 't lekker weer was! Nu allemaal weer hard aan de arbeit?

Weder terug gekeerd uit de verre verten van het Mongoolse land. Dezekeer niet zo gek veel integratie maar een ordinaire 9 daagse toerisjten reis. Nou ja, we hebben nog steeds voornamelijk 'bij de mensen thuis' geslapen, maar ik voelde me toch wel erg verwend met onze eigen chauf Itschka en prive gids Alma, die 's ochtends heerlijke ontbijtjes maakte (gebakken eieren, muesli, pap, fruit, groente en lekker beleg) en twee keer warm eten per dag voor ons koken hmmm! Eet technisch gezien werd het dus nog beter, en we were fattening up even more nicely (Bortsek id, bortsek id (eet koekjes, eet koekjes). Dat liet ik me natuurlijk niet twee keer zeggen, ik was dus een heel goede gast :)).

Naast het voedsel voor de buik, heeft Alma ons ook voorzien van voedsel voor de geest. Zo heeft ze ons verteld over de gespannen situatie tussen Mongolie, China en Rusland, over de veranderingen na het communisme, overbegrazing en andere culturele dingetjeswaar we met ons huis, tuin en keuken Mongools niet uit kwamen (hoe heet je en hoeveel schapen heb je helpt er niet echt aan).

Wat betreft onze Mongoolse taalvaardigheden is er verder niet zoveel spectaculairs gebeurd, wat verfijninkjes en wat langgerektere klanken links en rechts, maar gelukkig waren er nog andere vaardigheden te leren. We hebben namelijk op een kameel gereden!!! Hoe vet is dat zeg, uberhaubt het geluid dat die beesten maken is al heel vet, en dan hebben we het niet eens gehad over hoe lekker zo'n bult voelt. Ik heb dus de hele weg een beetje met dat beest lopen kroelen, waardoor ie heel sloom ging lopen, maar ik had het wel naar m'n zin. Onze plaatselijke kamelenman was het daar niet zo mee eens, dus gingen we soms hobbeldebobbel een beetje lopen rondscheuren op dat beest. Zeer vet! Ook hebben we nog eventjes een poging op een paard gewaagd door een heel mooi landschap. Maar had wel eens eerder paard gereden, dus het ging op zich best ok, en heb het laatste stukje zelfs zelf gereden!

Euhm tja en verder hebben we echt superveel in de auto gezeten, en dat geleek best wel een beetje het paard en kameel rijden. Wegen afbouwen is stom, en asfalt is nog stommer, dus gingen we hobbeldehobbeldebobbel hop door het land heen. Het is me nog steeds onduidelijk hoe Itschka ons genavigeerd heeft (Ger Positioning System) maar hij deed het supergoed. We hebben slechts een keer pech gehad, en dat terwijl we door sneeuw, water, woestijn, bergen, kuddes kamelen, scheiten, gapen of koeien en andere interessante ondergronden gereden zijn.

Onderweg zijn we gestopt bij kloosters en andere toeristische dingen. In mijn hoofd is 't een beetje een brij, maar de twee dingen die het meeste indruk op me gemaakt hebben zijn toch wel de ruines van een kooster waar eerst 1000 monniken woonden. Het was dus een enorm complex, en er moeten een heel rijke cultuur en levendigheid geweest zijn. Helaas vonden de communisten het Boedisme opium voor het volk, dus hebben ze de monniken gedwongen om 'ander werk te zoeken', vermoord of gevangen gezet. Het enige dat overbleef was een grote vlakte met wat fundamenten en scherven. Ik kan er maar niet bij dat je zoiets moois groots en heiligs zomaar aan gort kan slaan...

Wat hopelijk nog lang blijft bestaan is de enorm fantastische Mongoolse natuur. Echt zo mooi en zo gevarieerd, zoals ik al zei, we hebben door veel verschillende landschappen gereden, en verschillende temperaturen (en dus verschillend licht) gehad. Van min tien tot dertig graden, het enige dat constant bleef was dat ik altijd m'n zonnebril op moest omdat het licht erg fel is. Een van de hoogtepunten (dat is nummerrr twee van de andere dingen die ik ging beschrijven, hey, er zit zowaar iets van stuctuur in dit verhaal) was het beklimmen van de zandduinen. Wat een hels karwei! Stel je oor, mul zand, een hellingshoek van 70 graden en lekker warm weer. En zo 200 meter omhoog. Het zand dat wegglijdt onder je voeten en als een soort waterval (zandval dus) naar beneden komt, zodat je echt helemaal niet opschiet. En dan, na anderhalf uur... Het topje!!! Een super mooi zandduinlandschap (foto's komen ofwel hier of op de site van een van de anderen) met een ondergaande zon! WAAAAAAAAAAAAAAAH, echt, een van de once in your lifetime experiences zo vet!!!!

Morgen nog keihard shoppen in UB met Alma die we echt enorm gaan missen (niet alleen haar kookkunsten hoor!) en dan het laatstre stukje transmongolie expres en op naar China!

Ik hoop dat het jullie allemaal heel goed gaat, en al die uurtjes in de auto heb ik me vaak af kunnen vragen hoe het met jullie ging, en geduimd dat het goed ging!

Veel succes met alles, en sorry voor mijn weinige mogelijkheden tot reactie wegens gebrek aan wereldwijd web.

Een heel ontzettend dikke knuf,

Sarah (= maan, Mongoolse bijnaam)