Selamat Siam

Dag dames ende heren!

Hier live vanuit surabaya uw correspondenten: Jeroen, johan en miriam. We doen het nog steeds, al verbaasd me dat soms wel een beetje als je kijkt naar de verkeerssituaties hier... Overal scootertjes die heel veel smerige uitlaatgassen maken, en mensen die echt rijden als idioten! Mongolen zijn er niets bij. Ik bedoel maar, snijden waar je snijden kunt, weinig viaducten en ook de ringweg moet hier vrees ik nog uitgevonden worden. Ook afslagen zijn ondergewaardeerd, als je wilt afslaan, moet je een u-turn maken, wat zoiets betekent als een poosje haaks op de rijrichting van een superdrukke weg staan. Tot nog toe is de stand een ongelukje met een scooter, best aardige score.

Maar zoals gebruikelijk, first things first. Het eten is echt heerlijk, Heerlijke rijst, lekker pittig (dit wordt door sommige mensen wat meer gewaardeerd dan anderen), pindasaus en zalige fruitcocktailtjes! Go ananas, go papaya, go meloen! Alleen zijn onze buiken wel een beetje ontregeld wat komt door: onregelmatig opstaan (toelichting volgt), luchtvervuiling, wagenziekte en gewoon anders eten.
Het twee na belangrijkste, het toilet :). Men neme, in het ergste geval, een putje in de grond en een douchekop. C'est ca.. En dan mag je afvegen met je linkerhand en die daarna afspoelen met water uit een soort bassin.. En dan moet je ook nog op je blote voeten, brrr... Eng! Dit stukje wil ik echt NIET assimileren.
Verder overal netjes met de blote voetjes of slippers zo u wilt. Dass gefahlt mir schon!

En dan, wat vreten we hier in godsnaam de hele tijd uit? De laatste keer dat wij u blogden bevonden wij ons in het westen van het wonderschone eiland Java, momenteel zijn we in het oosten. Dat is niet vanzelf gegaan, ik zal u vertellen wat er tussentijds gebeurd is!

Vanaf Jakarta gevlogen naar Yogjakarta, de 'culturele hoofdstad' van Java. Aldaar aangekomen wat rondgeslenterd door de straten. Heel druk, veel files, scootertjes, kleine winkeltjes met van allerlei dingen te koop en dus ook de meest verschillende luchtjes, becaks (soort riksja's) en zwaaiende mensen ('hello mister!'). Echt een superfijn hotel, en lekker vijf keer per dag het schrikbeeld van meneer Wilders, minaretten die oproepen tot gebed. Een boel toeristische dingen gedaan zoals daar zijn: het aanschaffen van supermooie wayang poppen en batik kunst.

De stad stond een beetje op zijn kop omdat het de dag voor het suikerfeest was, dus helaas hebben we het koninklijk paleis niet kunnen aanschouwen. Wie we wellen hebben kunnen aanschouwen is de indonesische Wimlex, en alle militaire vertoon bij zijn verblijf van dien.
Ook zijn we naar de tempels geweest die in de buurt van Yogja lagen. Prambanan (ook wel bekend als parmaham) is een heel mooie hindu tempel, maar wat hem extra bijzonder maakt is dat Spiderman en Winnie the Pooh daar ook wonen. Burubudur is een boedhistische tempel (zie voto's) em was erg druk. Ook zijn we nog superstoer, per scooter naar echte rijstvelden geweest! Heel erg mooi en net als de plaatjes in mijn aardrijkskunde boek vroeger.

Na de drukte van Yogja, had wij wel wat behoefte aan NATUUR. Dus zijn we een vulkaantje gaan checken. We zouden gloeinde gloeiende lava zien, maar dat is helaas niet gebeurd. Wat we wel kregen is een supercoole wandeling door het bos (om vier uur 's nachts begonnen) MET mooie zonsopgang. En een boel legendes en verhalen over Java! Het is toch overal hetzelfde geeikel met die onwillige mooie prinsessen :).
Na de Merapi vulkaan, nog eentje gedaan. Maar voordat we daar waren... In een gammel busje half java over gescheurd. File, file, uitlaatgassen, lekkende airco en 14 uur van je hotsieklotsiekletter van je jippiejippiejee... Pfff. Maar het gebied waar we kwamen, was wonderschoon! Den ochtend, nou zeg maar nacht, weer opgestaan om een heel mooie zonsopgang te zien, zie den fotokes! Des middags na wat getuk en een heerlijk ontbijtje in ons toch best luxe hostel (alleen jammer van die hele grote spin) )een mooie wandeling gemaakt en vandaag vroeg vertrokken naar Surabaya.

Morgen vliegen we naar Bogor voor waar we nu ECHT voor kwamen. Heel erg veel zin en heel fijn om de bruiloft van meneer Velema en mevrouw Andyka mee te mogen maken!!!

Hopelijk gaat jullie alles goed!

Groeten van Jeroen, een kusje van Johan en een knuffel van Miriam (die zo afschuwelijk gaat shoppen, hoopt ze)!

PS Verdulleme, het uploaden lukt niet zo best, wie weet, wie weet...

Bij Vivian

Selamat Siam,

Is alles goed met jullie? Hebben jullie het ook zo warm?
Gister hebben we, na 24 uur reizen, onze eerste kennismaking met Indonesie. Vanwege de Ramadan is het verkeer nog drukker dan normaal in Jakarta. Met een goede beschrijving per SMS van Vivian - wie is de Mol is er niets bij, maar wij hadden geen mol bij ons; of toch wel? - zijn we naar de bus geleid richting oost-Jakarta. Al waar we een warm onthaal kregen door Vivian die op ons aan het wachten was met een taxie bij de bushalte.
Na een flitsende taxi-rit kwamen we aan bij het huis van Vivian. Het ligt in een mooie rustige buurt (zwaar bewaakt met 3 verschillende bewaker passages; er wordt dus goed gelet op Hedde's verloofde ;)). Haar moeder had heerlijk voor ons gekookt. Jeroen is inmiddels fan van de huisgemaakte sambal.

Na een zeer korte nachtrust hadden we (m.u.v. Johan) een heerlijk ontbijt met groene cake. Het zag er chemisch uit, maar het was natuurlijk gekleurd met Pandan blaadjes. Bovenop zat ofwel hagelslag of wel geraspte kaas. Voelde we ons toch nog een beetje thuis.
Tijdens het ontbijt hebben we ons vermaakt met het informeren van Vivian over Hedde's verschrikkelijkheden (beter waarschuwen vooraf, dan verrassingen achteraf).

Na een klein oefenritje door Montreal via Den Haag en Parijs zijn we door een uitstekende chauffeur (lees Johan) naar Helen gereden. Helen is een goede vriendin (lees getuige) van Vivian. Zij ging mee met ons naar het Taman Mini Indonesia.
Na een aantal u-turns (dat is blijkbaar noodzakelijk in Jakarta) en het afzetten van de moeder bij de kapper zijn we rondgeleid door het thema park (zie foto's).
Tot slot hebben we geshopt en gegeten in een huge shopping mall voor alle rijke mensen in Jakarta.

Ondanks de drukte vanwege de Ramadan lijkt het er op dat we een vlucht hebben gecheft naar Yogjakarat, maar we moeten slapen onder de brug.
Vandaar dat we ons nu gaan laten verwennen in de SPA.

U hoort van ons.

Kusjes en een hele dike knuffel
(en groetjes van Jeroen en Johan)

bogor

dames en heren, koeken en peren!

Na 24 uur, is het zover. We zijn er hoor, beetje hoofdpijn en suf, niet echt de meest optimale toestand om in te bloggen, maar dan weten jullie dat er nog geen terroristische aanslag heeft plaats gevonden :)

Knuf, Jeroen, Johan, en Miriam

Baby, I am ready to go!

Dag waarde lezer,

Momenteel lijkt het er sterk op dat ik klaar ben om te gaan (twee uur voor tijd al, dat gaat vast fout, vast iets vergeten). De backpack staat gereed, ik ben moe genoeg om 15 uur in een vliegtuig te kunnen zitten (de enige echte goede activteit tijdens vliegen blijft wat mij betreft toch nog altijd slapen), en zometeen ga ik me volstoppen met lekkere taartje bij een vriendinnetje en dan is het tijd om in de trein te stappen!

Als je dat wilt, kun je Johan, mijn meneer (alias Jeroen) en mij volgen op onze reis. Ik begrijp het ook heel goed als je dit niet wilt, je bent van harte uitgenodigd om jezelf uit te schrijven!

'Goede-reis!' mensen, heel erg bedankt, ik zal mijn best doen en hoop je te laten meegenieten zodat je je ook voelt alsof je op vakantie bent!

Een knuffel vanuit Nijmegen!

Miriam

Indonesie!

Dag lieve allemaal!

Hoera voor Azie! Hoera voor Hedde en Vivian! In september zul je hier mijn verhalen uit Indonesie kunnen lezen. Ik heb er al zoooo hard zin in!

Knuf,
M

Terug naar de bakermat, met beide benen in de modder

Hey lieve mensen,

Hoe is het daar in het zonnige Nederland? Hopelijk gaat jullie alles goed! Binnenkort ook, zal ik jullie vergezellen, en hoeft er geen internet meer aan te pas te komen, maar kan er gewoon weer ordinair bij mekaar op visite gegaan worden. Nog precies een week, en dan 'is het uit met de pret. Dan is iets waar ik zolang nar hd uitgekeken verleden tijd...

Korea is echt enorm gaaf! Natuurlijk kunnen we alleen iets nuttigs zeggen over het Zuiden van Korea omdat de DMZ het land nog steeds in twee deelt, maar dat zuiden, dat bevalt erg goed.

Wat het beste bevalt, zijn de Zuid-Koreanen zelf. In Seoul ontmoetten wij Frau Baek en haar kinderen en een vriendje van de kinderen. Zij is een Koreanse mevrouw, die in Duitsland woont. Toen zij in Duitsland ging wonen, was ze erg dankbaar voor hoe iedereen haar altijd behulpzaam is geweest, en zij wilde ons in Korea zo welkom laten voelen, als zij zich in Duitsland voelde. On nog kort op het DMZ thema terug te komen, het feit dat Koreanen nog steeds absoluut niet de grens over kunnen en mogen. Ze vertelde dat haar inmiddels overleden vader, van oorsprong Noord-Koreaan, toevallig in het Zuiden was toen de grens tussen Noord en Zuid werd opgetrokken en nooit meer terug naar zijn geboortegrond kon. Ook heeft ze alles in het werk gesteld om ons verblijf in Korea zo leuk mogelijk te maken, echt eenschat van een mens!!!!

We hebben familie Baek in Seoul ontmoet, en zijn later nog bij hun familie in Gongju geweest. Omdat ze wisten dat ik geadopteerd ben, en erg nieuwsgierig naar het 'normale' Koreanse leven, heeft de schoonfamilie van mevrouw Baek ons bij haar thuis uitgenodigd. Oma had lekker voor ons gekookt, en we hebben de kimchi koelkast (daarover later meer) bewonderd. Waar ik eerder het gevoel had 'gewoon' als toerist in een willekeurig land te zijn, kreeg ik hier voor het eerst een beetje een voorstelling van hoe mijn leven er mogelijkerwijs anders uitgezien had kunnen hebben

Een ding was in ieder geval zeker geweest, ik had me helemaal suf gestudeerd. Van 9 uur 's ochtends tot 4 uur school. Daarna nog prive lessen om kennis die niet opgedaan kon worden tijdens reguliere schooltijd op te doen tot een uur of 7 of misschien wel 10. Studeren tot een uur of 1 of 2 's nachts en dan de hele riedel weer opnieuw. Beangstigend en wat mij betreft ongezond, met als enig doel om op een goede universiteit te komen. Intellect wordt in Korea in iedergeval hoog gewaardeerd.

Ook nog wat betreft het dagelijks leven, is er natuurlijk altijd het eten dat anders is. Over hoe lekker het eten is, valt te twisten. Het eten bestaat vaak uit rijst, bijgerechtjes zoals sojaspruiten, tofu, soup en vlees en vis. Een andere mogelijkheid is ijsnoedels of andere soepnoedelacht9igen. Maar wel altijd met kimchi. Kimchi is Chinese kool of andere groente die wordt ingemaakt met rode peper en azijn. Oorspronkelijk was het inmaken bedoelt om in de winter toch groenten te kunnen eten, maar inmiddels is kimchi onderdeel van de Koreaanse cultuur en niet weg te denken bij welke maaltijd dan ook.

Ongeveer 1 op de 10 Koreanen is zo nationalistisch, dat ze alle buitenlanders het liefst negeren. Nee, ze begrijpen je niet en ze willen het niet eens. Mocht er een mogelijkheid zijn om door je heen te lopen in plaats van langs je, graag (drommen, daar kunnen die Koreaantjes sowieso wat van). 5 op de 10 Koreanen is ongelooflijk nieuwsgierig, maar erg verlegen en durft niet goed Engels te praten. De rest is super behulpzaam! Geeft drankjes, een lift, super veel mensen zijn lang voor ons omgelopen om ons de weg te wijzen, en menigeen heeft vriendelijk gelachen of gezwaaid.

Cookie Namkung (iemand die we via Famile Baek leerden kennen) heeft ons van 9 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds door Gyongju rondgeleid, ons volgestopt met Koreaanse geschiedenis en andere culturele verhalen (echt, ze wist ontzettend veel) en rondgereden in haar auto alsof het niets was.Om de volgende ochtend doodleuk om 10 uur 's ochtends op te bellen, dat ze dit nog graag een dag voor ons zou doen. Echt ontzettend lief!

Verder vinden we het land erg mooi! Het is heuvelachtig totbergachtig met veel erg mooie kust. Vandaag zijn we in een lava tunnel geweest en hebben we in een oude krater van een vulkaan gekeken. We hebben mooie kustlijnen gezien en indrukwekkendebouwsels. We hebben geprobeerd wat van de jongeren cultuur mee te pikken door naar het modderfestival te gaan (modderworstelen, modderglijbaan, moddergevangenis, modderknuffel, modder beauty care... de foto's volgen nog), en hopen nog met een paar Koreaanse meisjes in Seoul af te spreken.

Momenteel zitten we in de zeikende regen op Jejudo, een eiland ten zuiden van Zuid-Korea en vrijdag zullen we naar Seoul terug vliegen. Nog een paar dagjes, en dan... de 22ste terug naar Nederland...

Voor nu in ieder geval nog een zeer dikke digitale knuffel en hoop dat het jullie allemaal goed gaat!

Hester en Miriam

That was rare to happen (Arigato consai mas oftewel dankjewel)

Dames en heren, koeken en peren,

Mevrouw H.E. de Boer en Mevrouw M. de Boer zijn gearriveerd in Seoul. Alles ging heel voorspoedig en ik was er zelfs 3/4 uur eerder dan verwacht. Mijn excuses voor mijn lammigheid blogtechnisch gezien. Maar, alle ledematen zitten er nog aan, ook mijn hoofd is er nog, en het lijkt allemaal wonderwel te functioneren. De heimwee zit er wel een beetje in links en rechts (met een klein dieptepuntje toen mijn meneer huiswaarts vertrok) maar hey, over reizen is ook niet lelijk enwe zijn al weer bijna thuis. Terugdenkend aan het begin en waar we nu zijn, zijn er echt massa's vette dingen gebeurd, dus daar kan ik tevreden over zijn!

Gister nog, landde ik op Busan (tussenstop van Tokyo Narita naar Seoul) om 'aangevallen' te worden door 60 nieuwsgierig schoolmeisjes die hun Engels wilde leren. Gelukkig hebben de schooluniformen wel rokjes tot over de knie, want die rokjes boven de knie in Japan die almaar korter worden naarmate het meisje ouder wordt zijn ook geen gezicht (nou ja, daar zijn de meningen dan over verdeeld). Maar goed, ik zat daar rustig op een bankje wezenloos voor me uit te staren, toen ik opeens een 'Hello' hoorde. Twee meisjes waren, per ongeluk ahum, naast me komen zitten om eens een gezellig en diepgaand gesprekje aan te knopen. En waar een schoolmeisje Engels durft te praten, volgden er meer, dus binnen no time stond er een complete school naar me te zwaaien, hun vingers op te steken om om beurten en vraag te mogen stellen, en te gapen. Iederen was wel heel lief en de meisjes echt heel schattig ('you are my friend', 'I love you') dus ik vond het een mooi welkomstcommite.

Ik dnek dat ik maar wat randomn dingen opschrijf. O ja, nog zo'n gek dingetje. In Osaka (Japan) stonden Jeroen en ik te zoeken naar ons hotel. Terwijl we op de kaart stonden te turen, kwam er een wat hinkende oudere Japanner op ons af. Op zijn buik leek hij een soort vochtophoping te hebben, maar bovenal bleek hij verrassend goed Duits te spreken. Gelukkig had Jeroen zijn oranje Nederlandselftal T-shirt aan, waardoor de beste man dacht dat de Nederlanders Duitsers waren. Nadat hij met ons was meegelopen naar het hotel, werden we utigezwaaid met een 'Heil Hitler' en het bijpassende handgebaar.... Aangekomen in ons hotel waar een beetje een vieizig mannetje achter de balie zat, bleken we uitzicht te hebben op een flatgebouw waar een achtbaan omheen zat.

Inhet zuiden we een vulkiaan gaan bewonderen. Wij dachten zelf datwe naar Mt Aso gingen, wat ongeveer 200km verderop ligt, maar we gingen dus blijkbaar ergens anders heen. Ook goed hoor! Het was een heel mooie vulkaan maar wel de verkeerde...

Een andere keer kwamen we terecht in een Ryokan, een traditioneel Japans hotel.. Zo'n hotel heeft in huis hete baden, en het is er vrij strikt. Het leek van de buitenkant allemaal nogal suf en ook voor vegetarisch eten moest extra betaald worden, dus we baalden wel een beetje. Toen het vegetarische eten dan ook verre van vegetarisch bleek te zijn, baalden we echt heel erg... Japanse spelletjes snapten we niet helemaal en in het honkbal bordspel (honkbal bordspel? Ja, honkbal bordspel!) bleken we niet erg goed te zijn... Opeens kwamen we een groep Amerikanen tegen die een wild feest hadden en die we mochten joinen. Dat was echt super gezellig, compleet met kampvuur!

Een andere keer wilden we naar een concert. We hadden lang gezocht om iets vets te vinden, maar handen dan ook echt iets heeel vets gevonden. Helemaal ons ding met mooie visuele kunst. We hebben uren naar de concertzaal gezocht (waar we eigenlijk al langs gelopen waren achteraf), de Liquid Room, of op z'n Japans 'Likwidi roemi'. Toen we aankwamen, bleek het concert uitverkocht... Erg teleurgesteld, zijn we toen flyers gaan verzamelen en naar een andere concertzaal gegaan. We hebben kaartjes gekocht van iets waarvan we niet wisten wat het was, maar het plaatje zag er leuk uit. Het bleek een blokfluit kwartet te zijn, met een heel rare fluit. We stonden twee uur, en het ging eigenlijk echt niet meer omdat het zo heet was... De muziek was mooi, maar geweldig, nee... Het concert kostte 30 euro en we baalden. Maar toen, na de pauze, uit het niets, kwam er opeens een enorme blaasband (25 man) opzetten compleet met entertainers, dansers en zangers. Het was herrie en feest, het was helemaal geweldig!!!!

Maar, er zijn ook veel dagen geweest dat we dingen misten. We misten onder andere: de vismarkt, traditioneel Japans poppenspel etc. Dingen vinden in een land waar je de taal niet spreekt blijft een ding, en van lekker eten ben je ook niet altijd verzekerd. Gelukkig hebben we handen en voeten, taalgidsen, glimlachen, buttons met vrienden waar iedereen heel vrolijk van wordt, en andere hanidgheden!

Ik hoop dat ik jullie zo weer een beetje een indruk van het reizen heb gegeven. Nu Korea uitchecken, lekker met mijn bloedeiigen zussie!!! Ondertussen hoop ik heel hard dat het jullie goed gaat!!!!

Heel dikke knuffels, ook van Hes,

Miriam

het land van de reizende zon...

hee daar hallo,

even super kott wnat de tijd is bijna op... we reizen ons hier helemaal suf, het gaat hartstikke goed maar we hebben weinig internet mogelijkheden!

heeel dikke knuf!

M.